Uit HMore 7

More Sport

‘Synchroonzwemmen; hetzelfde als waterballet’?
Christina Maat en Margot de Graaf (beiden 20) en behorend tot de top van de Nederlandse duo- synchroonzwemsters, gruwelen van de benaming waterballet. Logisch want als je de lenigheid van een turnster moet hebben, de conditie van een 400-meter zwemmer die nauwelijks kan ademen, de lichaamsbeheersing van een kunstschaatser, de kracht van een waterpolospeler, de elegante houding van een balletdanseres en dan voor een kuur van 3 minuten ook nog eens minimaal 38 uur per week moet trainen, zijn “waterballet” of “figuurdrijven” schoolvoorbeelden van een sportief understatement.

Jong geleerd; jong gedaan
Nog maar twee jaar geleden kwam het synchroonduo Christina en Margot samen via de bondstrainingen, waar ze tot een duet werden gevormd. Zoals bijna elk kind in Nederland haalde ook Christina haar zwemdiploma’s; het was het begin van haar sportieve carrière. Ze vond zwemmen leuk, maar danste minstens net zo graag. Toen haar moeder voorstelde beide sporten te combineren, pakte ze haar sport op bij D.S.Z. in Den Haag, maar verhuisde na enkele maanden naar Hoofddorp, waar ze (net 8 jaar) lid werd van de zwemvereniging Z.P.C.H.. Voor Margot was klassiek ballet een eerste passie. Ze startte met het synchroonzwemmen toen ze net 4 jaar was. ‘Ik had vrij snel mijn A en B-diploma gehaald en ging altijd met mijn moeder mee als zij training gaf bij de Dolfijn waar mijn zussen trainden’, aldus Margot. ‘Omdat ik toch in het zwembad was, zwom ik mee bij de aanloopdiploma’s, al voordat ik mijn A-diploma had. Ik was overigens toen niet van plan om te blijven zwemmen. Zodra ik 6 jaar werd, zou ik gaan voetballen, dat vond ik namelijk ook een mooie sport om te doen. Maar toen ik eenmaal 6 jaar was geworden, haalde ik tijdens mijn derde minikringwed- strijd een medaille voor techniek en dat vond ik zo mooi dat ik toch maar besloot te blijven synchroonzwemmen’.

Lees hier het volledige artikel in de digitale versie van HMore

Share →