Dat ze in de cultuursector zou werken stond voor Suzanne van jongs af aan vast. Hospice Bardo kwam voor Annemarie min of meer toevallig op haar pad. ‘Ik kom uit de commerciële sector en ben bij toeval een klus in de zorgsector gaan doen. Ik merkte dat ik met mijn commerciële bagage het verschil kon maken. Gaandeweg zijn daar mijn idealen overheen geschoven.’

Brug vormen

Suzanne wilde als kind al mensen laten genieten van kunst en cultuur. ‘Mijn moeder is beeldend kunstenaar en maakt mooie dingen. Ik wilde iedereen daar kennis mee laten maken. Ik zag al snel dat ik een brug kon vormen om zoveel mogelijk mensen in staat te stellen te genieten van kunst en cultuur.’

Suzanne Leclaire

Suzanne Leclaire


Ze werkte zeven jaar bij het ministerie van Onderwijs en Cultuur, onder meer voor het landelijke Actieplan Cultuurbereik en wilde haar beleidsmatige ervaring in de praktijk toepassen. ‘De vacature bij Pier K kwam op het juiste moment. Mijn drive is om kunst- en cultuurbeleving voor zoveel mogelijk mensen mogelijk te maken. Daarvoor moet je als instelling zichtbaar zijn en letterlijk de mensen in hun leefomgeving opzoeken. Gelukkig heeft de gemeente ons daartoe alle ruimte gegeven. Verbondenheid met de gemeente is belangrijk. Het ondernemingsplan van Pier K is bijvoorbeeld ook in overleg met hen tot stand gekomen waardoor het mooi past bij het nieuw ontwikkelde cultuurbeleid.’

Ultieme verandering

Zowel Annemarie als Suzanne hielden zich sinds hun aanstelling bezig met bouwen. Annemarie: ‘Mijn opdracht was ‘zorg dat het gebouw er komt’. Een gebouw is een gestolde visie; mooi toch als je dromen kunt laten stollen?’ Voor Suzanne startte vlak na haar aanstelling de nieuwbouw. ‘Lastig, want ik liep tegen onlogische zaken aan en moest daardoor ingrijpen in bestaande plannen. Maar na twee jaar kwam alles mooi samen. De beweging naar een nieuw gebouw was de fysieke start naar nieuw beleid. Verhuizen raakt het ultieme gevoel van verandering. Iedereen moet zich letterlijk en figuurlijk losmaken van het oude.’

Vanuit een visie

Annemarie startte met het ontwikkelen van een visie, die de basis vormde voor hoe het gebouw er uiteindelijk uit moest zien. ‘Mensen blijven het liefst zo lang mogelijk thuis en dat betekent dat je geen groot hospice moet bouwen. Je zorgt dat het thuis beter lukt.

Annemarie Zuidweg

Annemarie Zuidweg

Zichtbaarheid creëren

Een andere overeenkomst is het creëren van zicht- baarheid. ‘Er zat na de pioniersfase nog een stolp over Hospice Bardo. Nu is dat veel minder. Wie privacy wil, kan daar voor kiezen, maar op voorhand alles dicht gooien hoeft niet. Naar buiten treden kan ook bevrijdend zijn, voor patiënten en voor verzorgers en familie er omheen. Het taboe is er veel meer af’, licht Annemarie toe. Suzanne: ‘Annemarie en ik hadden in feite dezelfde missie. Ook ik wilde Pier K dicht bij de mensen brengen en andersom. Door in scholen en in wijken cultuur te bieden en door het gebouw multifunctioneel maken, bijvoorbeeld door verhuur. Zo houd je de drempel laag en breng je mensen ook indirect met cultuur in aanraking.’

Kwetsbaar

Beide dames zijn in heel korte tijd het boegbeeld voor de ‘eigen club’ geworden. Annemarie: ‘ In een periode van bouwen en veranderen is dat goed, maar te persoonsgebonden maakt ook kwetsbaar.’ Beide hebben dan ook na een intensieve periode de keuze gemaakt verder te gaan. ‘Ik heb mijn talent benut voor de innovatie van het aanbod, de zichtbaarheid en het ondernemerschap van Pier K. Wat er de komende tijd nodig is, is veel meer gericht op bedrijfsvoering en samenwerking. Dat kunnen mijn opvolger en de mensen van Pier K heel goed. Zolang je blijft zitten blijf je ruimte innemen’, geeft Suzanne aan.

Van buiten naar binnen

‘Ik blijf zeker in de zorgsector’, zegt Annemarie. ‘De grootste kick vind ik de verbinding van binnen naar buiten maken. Omdat de zorg volop vernieuwt, zijn er kansen om de muren dunner te maken. Stoppen was een persoonlijke keuze. De afgelopen vijf jaar was een mooi proces, dat ik intens beleefde. Ik heb nu de behoefte om weer van andere dingen te leren.’ Hetzelfde geldt voor Suzanne. ‘Ik was veel van huis, in het hoofd en altijd beschikbaar voor Pier K. Nu heb ik weer tijd voor de meer primaire zaken die mij drijven. Mijn kinderen, leuke dingen doen en zien wat er van daaruit ontstaat. Ik sport veel, volg een opleiding en ben gaan zingen. Er komt steeds weer iets op mijn pad. Ik blijf verbonden met de regio.’ Annemarie: ‘De regio leeft. De gemeente is jong en je moet er met zijn allen wat van maken. Door die mentaliteit hebben we Bardo en Pier K kunnen laten groeien.’


Interview: Mieke Millenaar
HMore Magazine Nr.2

Share →